На Каляды к сыну

1 2 3

Старая Тэкля засталася адна, і тады яшчэ болей запанавала ў душы яе цяга да сына. Гэта быў увесь яе скарб. Матчына сэрца адкрыла ўсе таемнікі свайго кахання.
Заўсёды, калі была яна адна, думала аб сыне. Суседкам гаварыла, што сынок такі і гэткі, хваліла яго.
Смачна ёй была сухая скарынка хлеба, а без хлеба таксама было добра...
«Эт,— думала яна,— дык што ж там... абы толькі хацела, дык у Лаўручка свайго вунь як зажыла б!.. Абы толькі захацела!»
— Эх, Тэкля, Тэкля! — гаварылі ёй часта суседкі.— Паехала б да сына ў горад! Щ табе гэтак і век свой дажываць! Ты ж адна, як корч той на пасецы!
— Не бяда! — адказвала яна.— Абы толькі захацела! Мой Лаўручок гэткі багаты, як людзі кажуць, што бадай багацей за самога пана Шчубальскага! Абы толькі захацела!
Прайшло яшчэ пару гадоў. Зрабілася Тэкля сухой, нізенькай, згорбленай бабулькай, зморшчанай, як той грыб.
— Вось дурная! — казалі людзі.— Мае гэткага багатага сына, а сама бадзяецца невядома як і дзе!
Падышлі Каляды. Увесь абшар быў пакрыты снегам... Вёскі занесены гурбамі, быццам казачныя замчышчы... А лес зрабіўся сівым і паважным.
— Апошнія Каляды: зусім ужо я слабенькая... Не хацелася ёй аднэй застацца ў пустцы каля
лесу і пад выццё ваўкоў куццю ладзіць.
I давай, быццам гарачыя вуголлі, закрытый попелам, выгартаць з сэрца наверх свае захаваныя жаданні, сваю глыбокую веру ў даражэнькага сына...
«Давай,— думае,— дабяруся ўжо да яго... бадай, ці дацягну да вясны... Шмат дакучаць яму не буду, бо дзе яму там клапаціцца аба мне і шкада ж яго...»
— Пайду да сына! — разнясла яна назаўтра па ўсёй ваколіцы і гэтак намалола ім рознай гутаркі, што проста ўсіх суседзяў зайздрасць прабрала: жартачкі, гэткага сына мае! Ён там у судах цалы асэсар, паперы піша і ўвесь свет проста дагары нагамі круціць.
Ускінула Тэкля хатулачку на плечы, пару лапцей на запас узяла, развіталася з бабамі і пусцілася ў дарогу. Да горада было міль шэсць.
Выбралася раніцай на снежнае поле.
— Кажуць, ён там ажаніўся з багатай паненкай. Напэўна, унукі-жэўжыкі ёсць.
На зморшчаным твары ззяла шчаслівая усмешка. Яна адвярнула таўстую хустку ад вачэй, каб разглядзець, ці шмат ужо дарогі прайшла.
— Уга! і не думала. Ногі самі нясуць мяне, як бы трыццаць гадоў таму назад, і марозу не баюся!
I яшчэ з большым імпэтам няслі яе старыя ногі да род нага сына на Каляды...
I шчасце яе расло... Вось дзе жаданне сэрца яе споўніцца! Вось калі зажыве яна, як сыр у смятане!
— Глупства, што часамі нябожчык Цыпрук гаварыў... Як гэта ён мяне не прыме? Я ж — яго матка!.. Я ж яго гадавала і карміла... Ён жа — уся пацеха мая.
Кончыўся дзень. Тэкля начавала ў незнаёмай вёсцы. Добрыя людзі накармілі яе і абагрэлі. Яна ўсім расказвала, што ідзе на Каляды да сына, і гэткім тонам, гэткай шчаслівай гутаркай, ажно сяляне з нейкай асобнай павагай пазіралі на яе ды пачалі прасіць, каб яна там у сына за іх заступы прасіла ў судах...
Ранюсенька яна зноў кранулася ў дарогу. Скрыпеў снег пад нагамі. Белыя абшары палёў драмалі пад супакоем нямой цішы...
Рэдка-рэдка калі дзе на хвоі закаркав варона ды, падымаючыся ўверх, страсяне з галін вялікія ком'і снегу...
Рэдка-рэдка калі фурманка пакажацца з лесу. Сярмяжнік занукае на кабылку на розныя лады, упрэцца ў аглаблю, натужыцца — і ні з месца. Воз з бярвеннем цяжкі.
Рэдка-рэдка калі званочак зазвоніць, і панскія санкі віхрам панясуцца па нямым белым гасцінцы...
Тэкля ідзе ды ідзе...

1 2 3
Size