Бондар

1 2 3

Во хто яго ўрэшце зразумее і ацэніць!
А гэта ўжо не мужыцкага роду асоба, а з таго гатунку людзей, што ўсё ведаюць...
Даніла ззяў. Памаладзеў. Парухавеў. Тое, да чаго ён ірваўся ўсё жыццё, само насустрач ідзе. Во каму ён пакажа свой таемны скарб — пані, вялікай пані, з вялікага двара! Дзеля гэтага варта была безупынная праца дзесяткаў год, пры якой ён ірваўся кудысьці, каб адкрыць людзям свой уласны новы свет.
ПІчырая радасць грэла і Аўдоццю.
Ці ж можна словамі перадаць, як Даніла падбіраў клён, бярозу, дуб, асіну на цабэркі, вёдры, начоўкі і лыжкі, арэшнік на абручы з сваіх лепшых запасаў?
Ці ж можна апавядаць аб тым, як ён пераглядаў, перамацваў рукамі, пробаваў ка язык палены, дошкі і звычайныя кавалкі дрэва, як ён іх сушыў, як з імі няньчыўся, каб стварыць з іх новае хараство, каб у іх душу пераліць?
Ці ж можна казаць аб тым, як ён бачыў мастацкім вокам старога майстра ў нямых кавалках дрэва гаварлівыя, пявучыя, вабныя сваёй зграбнасцю і грацыяй начоўкі, вядзёркі і лыжкі?
Ці ж можна адмаляваць пры гэтым жывую ігру яго твару, выразныя рухі яго цела, як ён усё разважаў і туды і сюды, і ў добры і ў кепскі бок, нібы закладваў фундамент вялікаму гораду?
Даніла гарэў на сваім уласным агні. Даніла лез усё вышэй і вышэй па невідочнай лесвіцы.
I расла яго творчасць, нібы казка, што прыняла раптам формы праўдзівасці.
Гэта былі не вёдры, не начоўкі, не лыжкі, а дзіўны сон пекных форм. Гэта былі ажыццёўленыя мары Данілавага сэрца. Гэта было тое, дзеля чаго варта і жыць, і пакутаваць...
Звычайнае, простае вока бачыла б у гэтых пасудзінах звычайныя і простыя рэчы. Звычайнае вока лічыла б дзяцінствам урачыстае свята Данілавага сэрца. Звычайнае вока часта глядзіць на золата і думае, што гэта камень. Звычайнае вока не захапляецца парывамі вялікай душы, не блішчыць агнём шчырага падзякавання вялікаму майстру.
У пані з двара незвычайнае вока. Яна ўгледзіць дарагі скарб там, дзе ён папраўдзе ёсць.
Так, прынамсі, думаў Даніла, а з ім, разумеецца, і яго жонка Аўдоцця, калі яны на малых саначках везлі ў двор пані бялюткія, як малако, як пена марская, гучныя, як шкло, пасудзіны. Яны былі зграбныя, лёгкія, як бы жывыя: вось-вось у паветра ўзнімуцца. Вось-вось зайграюць, як скрыпкі. Пад яркім зімовым сонцам яны пераліваліся рознымі колерамі, нібы крыштальныя.
ПІтохвіліну Даніла і Аўдоцця спыняліся і здзьмухвалі снежныя пылінкі з новых пасудзін. Кожную пасудзіну Даніла пробаваў рукамі на звон. Яна выдавала свой асабісты голас. Лёгка было падабраць з іх новы, па-свойму цікавы музычны інструмент, на якім можна было б іграць шчырыя, чулыя пескі шчырага і чулага сэрца бондара Данілы...
Нашто тут патрэбны струны, ноты, пышныя абставіны багатых салонаў, калі ўсё прыгожае відаць і ў прастаце і шчырасці?
Захацеў чалавек і сам сабе ўладзіў святагульню. I сонца на яго тады па-новаму глядзіць, і камень, і дрэва яму песні пяюць.
Даніла туліў да грудзей пасудзіну і любаваўся:
— Якое моцнае вядро! як камень, як жалеза: хоць ты гарматы па ім вазі! Вунь, бач, жонка, як я стану на гэтае вядро нагамі, і ліха яго не возьме.
Даніла паставіў на снег вядро і намерыўся наступіць на яго нагою.
— Што ты робіш? — крыкнула спалоханая Аўдоцця.
— Я не баюся — стану,— бо моцнае! — заартачыўся Даніла.
— Няможна...— у роспачы застагнала Аўдоцця.
— А вось папрабую! — настойваў Даніла.
— Ты вар'ят! — заламала рукі Аўдоцця.

1 2 3
Size