Госць

1 2 3 4 5

Ці спазнаюць хоць бацькі?
Не скажу ім хто такі...
Пэўна, вочы ў іх — не вочы,
Будуць радасці удвойчы.
Аж хваліцца пачне тата:
Жарты — сын такі б агаты.
А матуля па суседках
Будзе баіць нават дзеткам,
Што Ягорка — сын удалы,
Назапасіў ёй нямала.
I гаворкі-пагалоскі
Рэхам пойдуць з вёскі ў вёску.
Я пазваць гасцей рашыў,
Пачастую ад душы».
Вось і хатка...
Сціхні, сэрца...
Адчыняе з рыпам дзверцы...
Хату госць абводзіць вокам.
Да стала прысеў ён збоку.
А бабулька горбіць плечы,
Бы з тары, злязае з печы.
I пры гэтым з крэхтам горкім
Пра сынка вядзе гаворку:
«Нецікавыя часіны
Не давалі яшчэ тут сыну,
Хлеба-солі было мала,
I дзіцятка галадала,
Вось і будзе ўжо шмат лет,
Як пайшоў Ягорка ў свет.
Ей цяпер амерыкантам,
Абадранцам альбо франтам.
Штосьці нас забыў саколік,
Мо не вернецца ніколі.
лістоў і ні паклонаў.
Вось уцехі мае многа
А дзяцей сваіх убогі,
Грэюць,  маткі грудзі,
А як выйдуць дзеці ў людзі,
Пакідаюць для пакут
I бацькоў і родны кут».
Вочы хусткай трэ старая.
Вось дзядок вярнуўся з гая.
На гасця ён лып вачыма.
«...Ці знаёмы? Немагчыма...
То здалося мне няйначай.
Мабыць, вока кепска бачыць:
Госцік мае падабенства
Да Ягоркі, што з маленства
Ў свет пайшоў...»
I незвычайны
Госць стрымаўся...
Ледзь змаўчаў ён.
Азірнуўся па бакі.
«...Будуць заўтра знаць бацькі...»

1 2 3 4 5
Size