Госць

1 2 3 4 5

На акенцы сонца згасла,
Лічыць грошы госць тым часам:
Грошай звон — у сэрцы грапне.
Грошай бліск — у сэрцы ззянне.
«Эх, на старыя на леты,
Кабы меў я грошы гэты!..»
У вачах злы аганёк.
Вострым локцем — жонку ў бок.
Думкі — ночныя зладзеі,—
Думкі — чэрці-ліхадзеі —
У глузды старога дзеда
Лезлі новым цёмным следам.
3 гэтай справы ды ці мала
Людзей згінула, прапала.
Як зазвоняць звонам грошы,
Як захмеліць хмельны коўшык,
Як пачнуць свае ігрышча,—
Пападзеш у іх багнішча.
Дзед не крыўдзіў нават мух,
А папаўся ў вірны рух.
«Грошы мне на гвалт патрэбны».
Смак іх хмельны, смак іх хлебны
Так завабіў, што дзед сівы
Аж спалохаўся ад дзіва.
«Што мне грошы, што багацце,
Доўга ўжо ці буду ў хаце.
Вось сыночак мой, Ягорка,
Подзе ў людзях жыве горка.
3 яго здзекуюцца, чэрці.
Ён напэўна церпам церпіць.
Я гатоў пайсці на грэх...
Для сынка спрабую... Эх...
Мо дадому прыйдзе хутка,
Дык жыццё паправіць тутка.
Адсаппецца ён ад мукі,
Адпачнуць ад працы рукі.
Як ніколі, як ні разу,
Паясыну я з сынам разам.
Я быка куплю, карову,
Дзед на печы: «Эх, зажыў бы!»
Ціха, спрытна нож ён точыць —
I чатыры злыя вочы
Стуль глядзяць кашачым зрокам,
Прабіваюць скруткі змрокаў,
У вачах агонь зялёны,
Дзед і баба непрытомны.
Баба — злая. Дзед, як звер,
Нельга іх пазнаць цяпер.
Вось абое кронам скрытным,
Кронам ценяў, кронам спрытным,
Як бы ўпрысядкі-забаве,
Падыходзяць да той лавы,
Дзе спіць госць чамусьці ў світцы
У куточку над бажніцай.

1 2 3 4 5
Size