Палескiя байкi

1 2 3 4 5 6 7

Шуміць бор векавы.
Кружыць чорт секача.
Не баіцца мужа,—
Дзераўлякі ён лысіці. сякеркай;
Не заблудзіцца ён, бо да лесу прывык,
Як да світкі сваей, да магеркі.
Валіць хвою і дуб, на будоўлю кладзе,
Чысціць ланікла, рупна карчуе;
Жыта жнуць і пяюць, урадзіла зямля,
Жнеям ладзіць даяіынкі араты.
Рэчка грае, бурліць; мёдам пахне ралля,
Сонца грэе вясковыя хаты.
I пачаў будаваць шмат астрогаў.
А калматы «айцец» давай пеклам пуя«аць
I нябесным царом — гнеўным богам.
А дудар-паляшук на сваей на дудзе
Дзень і ноч сабе грае ды грае.
Аб мужыцкім жыцці, аб сялянскай бядзе
Плыве песня ад гая да гая:
«Ты не бойся, батрак, гэтай шэльмы-папа,
Не давай ты яму падарункаў.
Лепш ты хату пільнуй.
Поп на жопку папаў,
Раз пайшоў паляшук аж на некалькі дзён
У багаты маёнтак на працу.
Ненарокам назад.
Ажна ў хаце смех-звон.
— Добры вечар, калматая цаца!
Дык ты часта, лайдак,
тут да бабы маёй
Валачэшся на гэткія балі? —
I давай лупцаваць, той попік: «Вой-вой!»
Па спіне яго граюць цымбалы.
Понік моліць яго і ад болю дрыжыць:
— Далібог, больш не буду, не буду...
Без кашулі стаіць, ды у плач, ды у плач,
I дрыжыць яго цела ад лою. Не.
Не пройдзе дарма. Паляшук бярэ квач
I папа тага мажа смалого.
I папа-шальмяца усадзіў ён пасля
У курынае пер'е, у скрыню.

1 2 3 4 5 6 7
Size