Вяселле

1 2 3 4 5 6 7 8 9

Шумным вечам веліканаў
I запоўніць спевазвонам
Поле, лес, шнуры, загоны.
I захмеліць перунамі
I мяцежнымі агнямі
Дні і ночы год за годам
Сэрца беднага народу.
I красуня кажа слоўка,
За прымоўкаю прымоўка: —
Ці то дзядел робіць грукат?
Ці зязюля кажа «ку-ку»?
Ці будуецца будова?
Ці шуміць барок хваёвы?
То па кузнях грук грымотаў,
То жалеза абмалоты.
Молат раз і два ў жалеза,
У жалезны воск ён лезе,
Лезе зубам гартаваным
I галоўкай сталяванай.
Гэй, стучы, каваль, па сталі,
Каб усе да працы сталі!
Кінь ты вугаль цвёрды, чорны,
Кінь на попел, кінь на горны!
I мяхі ды скураныя
Раздувай, каб рукі нылі,
Заяскравідца тут промень,
Пойдзе злосна ў чорны комін.
I жалезны прэнт нарэшце
Мяккім зробіцца, як цеста;
Куй лапцуг такі, як трэба,
Ад нізін зямлі да неба.
Гарт сталёвы павядзеш ты,
Ланцугом тым закуеш ты
Гуслі молайца Ярылы,
Што пад небам сінякрылым
Песню носядь лёгкім птахам
Над вясковым шэрым дахам.
Словы песні гэтай смелай
3 неба падаюць, як стрэлы,
I трапляюць простым людзям
Песні-стрэлы ў сэрда, ў грудзі.
Люд збіраецца ў мяцежы
I на папа праўду рэжа.
Адкідае забабоны,
Кліча сходкі люд прыгонны.
Ён пускаецца ў дарогу
Супродь папа, супроць бога.
Задушыце песню тую —
Цэлы свет яна збунтуе.
Але гуслі, гуслі ўсюды

1 2 3 4 5 6 7 8 9
Size