Вяселле

1 2 3 4 5 6 7 8 9

Сеюць песні, твораць дуды,
Не баяцца пана-ката,
Ланцугоў, жалезных кратаў,
Граюць з ветрам на раздоллі.
Гэй, лавіце ветру ў полі!
I нябесиая дзяучыиа
Сказ звязала такім чынам:
Тваё племя — песні-кветкі,
Люд па вёснах — твае дзеткі.
Лес — твой банька, поле — маці.
 Цэлы свет — твае багацце.
Замест жонкі, замест мілай
Аж да смерці, да магілы
Маеш гуслі — па забаву.
Грай на дзіва! Грай на славу!
Лддала Ярылу гуслі,
Цалавала моцна ў вусыы
Песня—мілая красуня.
Было радасна і сумна.
Як дзіцятка, палажыла
На мяжу свайго Ярылу.
Узнялася зноў за хмары,
На нябесныя папары,
На зарніцы пажарышчы,
На усходняе ігрышча.
Як той лебедзь замільгала,
Заблішчэла зоркай малай.
Нібы ў поле з аксаміту —
У няясныя блакіты
На здзіўленне ўткнулі лоўка
Шпільку з залатой галоўкай.
У апратцы зеляшвы
Над пшанічнай коўдрай-нівай,
Над далінаю, над гаем
Ясна раніца гуляе.
Над кудзернай галавою
Высачэзнай стройна! хвоі
Ярка-сіні шоўк мігціцца
Акаймлёны зараніцай.
На высокіх стромкіх соснах
Сонца тчэ на срэбных кроснах
У хвіліну — ў вокамгненне
Яснацветпыя праменні.
Ходзіць раніца ў разлогі,
На расіцы мые ногі;
Дзьмухне ветрам па асіне,
Цягне шоўк празрыста-сіні.
На ніаўковых нітках тонкіх
Сотні дробненькіх жаўронкаў
Як зазвоняць у званкі там;
Над лагчынай, над ракітай —
Качка дзікая у рэчцы

1 2 3 4 5 6 7 8 9
Size